Συναγωνιστή, Συνοδοιπόρε και πάνω απ’ όλα Φίλε Παναγιώτη,
η σημερινή μέρα είναι διαφορετική. Είναι πικρή, σκληρή και άδικη γιατί επιβάλει τον αποχωρισμό, την απόσταση και την μετάβαση σε μια νέα τάξη πραγμάτων.
Είναι πολύ δύσκολη η προσαρμογή όλων μας σε μια σημαντική και καθοριστική απουσία, την απουσία σου.
Είναι περίεργη γιατί ξαφνικά έρχονται χιλιάδες σκέψεις, πεπραγμένα και εικόνες από τη φυσική σου παρουσία.
Είναι ακατάστατη γιατί δεν μπορούν να ταξινομηθούν τα όσα κατάφερες να δημιουργήσεις και να πράξεις τόσο στην προσωπική σου ζωή αλλά και στον δημόσιο βίο.
Είναι πολλά που μπορώ να πω γιατί είχα την τύχη και την τιμή να συνεργαστούμε και να αναλάβουμε την τύχη της περιοχής και των συμπολιτών μας για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ήσουν αγωνιστής, αξιοπρεπής, δυναμικός, δημιουργικός, δραστήριος, έμπιστος, πιστός, σοβαρός, στιβαρός, αποτελεσματικός.
Ήσουν ο άνθρωπος που δεν δημιουργούσες ποτέ πρόβλημα, αλλά κοιτούσες πώς θα συνθέσεις τη δημοτική ομάδα μας και πώς θα ξεπερνούσες τα όποια εμπόδια και προβλήματα παρουσιάζονταν.
Ήσουν εκείνος που αποδεδειγμένα αγαπούσες τον τόπο μας και πεισματικά προσπαθούσες για την αναβάθμισή του, αγνοώντας το όποιο ενδεχομένως κόστος σου αναλογούσε.
Ήσουν αυτός που προσπερνούσες τις όποιες έριδες, αντιπαραθέσεις, αντιπαλότητες και αρνητικές καταστάσεις γιατί πίστευες ότι οι διχόνοιες και οι προστριβές δεν είχαν θέση σε καμία δημιουργική και αναπτυξιακή διάθεση και προσπάθεια.
Ήσουν λιτός, λιγομίλητος και ουσιαστικός γιατί καταλάβαινες περισσότερο από τον καθέναν ότι οι μακρόσυρτοι διάλογοι και οι επαναλαμβανόμενες άσκοπες συζητήσεις, δεν μπορούσαν να προσφέρουν κάποιο θετικό αποτέλεσμα.
Φίλε Παναγιώτη, παρότι νιώθω αμήχανα, επιβάλλεται και οφείλεται να σου τονίσω, ότι πλήθος κόσμου σου αποδίδει σήμερα το ύστατο χαίρε και συμμετέχει με συγκίνηση και σεβασμό, για να πιστοποιήσει ότι το πέρασμά σου ήταν σπουδαίο, αξιόλογο και με εξαιρετικό θετικό πρόσημο.
Πέρασε η ώρα όμως αγαπημένε μου φίλε και συνεργάτη και καταλαβαίνω πολύ καλύτερα από τον καθένα, ότι το να συνεχίζω να παρουσιάζω και να εκθέτω πολλά από τα κοινά μας βήματα, είναι κάτι που εσύ ποτέ δεν θα επιθυμούσες και σε καμία περίπτωση δε θα αναζητούσες.
Στην αγαπητή σύζυγό σου, τη Ντίνα, και στα αξιολάτρευτα παιδιά σου, τον Γιάννη και τον Πάρη, θέλω να εκφράσω τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια και να τους πω ότι αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της αλυσίδας της φιλίας μου μαζί σου. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως όταν πρωτοέμαθες για την ασθένειά σου, ήρθες και μου μίλησες με τρομερή ψυχραιμία και ειλικρίνεια. Μου τα είπες όλα, και τότε μου δήλωσες κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Τη θέση μου δίπλα σου θα την πάρει ο γιος μου, ο Γιάννης».
Δεν μπορώ να ξεχάσω σε καμία περίπτωση λοιπόν, το δέσιμο και την αγάπη τη δική σου και της οικογένειάς σου στο πρόσωπό μου.
Κλείνοντας θέλω να σου ευχηθώ «ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ» για τους «ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ» και να σε ευχαριστήσω για όλα.
Ο φίλος σου,
Αλέξιος Αθ. Καστρινός
Δήμαρχος Πηνειού